حکایت های غربت

حکایت های غربت 

ول کن شماره ها به پرتاب نبض انگشتانت به فاصله های من بلرزند 

خودت را که پشت سیم های مسی شل می کنی - گلوله های نبضت 

طپش های قلبم را نشانه می روند 

و من می مانم و شب حروفت -  زیر بارش آسمان سکوتم 

آخر عزیزم 

چیزی برای دیدن - بوئیدن ..... خودت که می دانی !!!!

همه ی زندگی مان پشت این امواج غل می خورند 

می لغزند 

            سر می خورند 

و غصه هایت سوراخ سوراخم 

و من چقدر صبورم مگر - سنگی به آینه پرتاب نکنم 

نه - من از شکستن آینه نمی گویم 

از زخم 

از خلا ء

که همه چیز دارد اتفاق می افتد 

بی آنکه نگاهی ملموس 

به شتاب نگاهم خیابانی را قرق کرده باشد ......

امشب یکریز حروفت را در جیب هایم جمع می کنم - با لرزه های آوایت

بی آنکه لبانم نوازش تکرارت را باز یابد

من گوشی بدست

        چکه

             چکه

                   فرو

                         می ریزم

                                     رگبارت را حواله کن

                                            سیبر احساسم

                                                   سرب هایت را منتظر است ....T

                                                           

                                                        بهروز عرب زاده - ب وفا  


/ 0 نظر / 18 بازدید