به هم سفره های خیابانی 57

 

 

بود فاصله ها نزدیک

چهل

      پنچاه

             شصت

بارمان یکی  باروت

خیابان ها که قدم می زد کفش هایمان

فریاد از انگشت مشت می شد

می بارید سنگ ریزه

شرک می شد من

                        ما بود یقین

 

بودیم هم سفره ی خیابانی

آن سال ها شب ها پای آتش

پرنده که می شد اشتیاق

نبود دست هایمان محدود پشت سنگر چنین

                                                       دور

                                                              دور

                                                                      دور

لابد چقدر گم شده ایم پشت این چراغ

شهیاد که پر می شد آزادی

نه چنین چهارراه

                      بیراه

                              بیراه

                                        بیراه

آخر قضای این همه نماز نخوانده

در کدامین تکبیر احرام کنیم

دوباره برگردد  57

 

***

و اکنون

              تو

                   من

گم که می شود ما

پشت در زوزه می کشد ابرهه

فتح

     کفش های توست پاهای من

فاصله های

نزدیک نزدیک نزدیک

 

 

                                                              بهروز عرب زاده

                                                                  ب وفا

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید