شب تنگ بی تو

شب تنگ بی توی دوباره ایست

                           خیسم از بارش سکوت

                                                پرم از سرسام سیاهی

دارد احساس تپنده ای در کاغذ مچاته می شود

تمام احسام در پاره کاغذ های دفترم جیخ کشیده اند 

و من به توان مواجهه

                           سخت ترسم گرفته است 

دیریست امید در هاله ای از رگه های سرنوشت 

به فراسوئی گریخته 

                                  آرزو

                                      در تکرار حنجره ام ماسیده 

نه امید آمدنی 

                     نه آرزوی با تو بودنی

                                                            من به محال ...

اگر چه باورت نبود این همه سال

                                در تو بودن                 بی تو

می بینی من به رسالت چهل نزدیک می شوم

برگذیده ی سی ساله ی اشتیاق توئم

پیامبری از نسل معمای پیچیده ی فریاد

                   در کاغذ پاره های شب های مکرر بی تو

                        ***

گیرم چندمین خوابت

                                    امشب نیز بسترم را پهن کند

بر داردم از اوهام حوالی این سکوت

بر خیزاندم از به جا مانده دلتنگ

از این اضطراب های منظم و پنیک

بکشاندم کرج به رد سرسام سیاهی

اما بگو

            امشب چه کنم

                                  با شب های مکرر تنگ بی تو ی دوباره

                                                                                           

                                                                          بهروز عرب زاده

                                                                                ب . وفا

                                             

  

/ 0 نظر / 11 بازدید