از کتاب دستهای آويز شاخه ها انتشارات گويه تهران ۸۱

 

 

 

 

                                    1 دفتر نقاشی

 

 

هر روز گذر می کنم

از دفتری که رد پای تو پیداست

                            می ایستم

لا به لا ی تنفس های خودکار

شب هائی که مشقمان نوشته بود

چه کسی می گوید من بزرگ شده ام ؟

هنوز باد بادکهایمان را هوا می کنم

هان

     این دفتر نقاشیست

شعمدانی آب می خورد

                        دختری سرک می کشد از پنجره

پرنده ای در طلوع متولد می شود

درخت سیب کنار کرت

                   بر دوشیزه گی خود می نازد

و کسی همچنان آشفته از تحمل

              تحول پنجره را سرک می کشد

            ***

 

طفلی مادر را صدا می زند

                شعمدانی

                           سیب

                                  پنجره

                                        پرنده ها

نوازش کرت حبس آینه می شود

و حرف های نگفته در سبد

                                   به پای کاغذ می افتد

و من کنار رد پای تو

                           در چشم هایم معکوس می خندم

                    ***

 

انگار کسی صدا می زند مرا

                           باد بادکمان در هواست

                                                            بروم

شاید مشق امشب

چیدن شرقی ترین ستاره از پنجره باشد

 

 

 

                                                                  بهروز عرب زاده

                                                                     ب . وفا

/ 0 نظر / 5 بازدید