حالا فرياد می زنيم از کتاب بوس واره های لبانت

 

 

 

                               حالا فریاد می زنیم  

 

 

 

دست هایت را بردار

پاهایت را

              پالتوات را

                           چترت را

چمدان خاکستری حسرتت را

نکند سخت سرمای سرکش

                                استخوان سینه ات را بلرزاند

 

دست هایت را به من بده

                              پاهایت را

چیزی برای بودن   شدن   و پرواز که در چمدانت زخمی ست  کم داریم

برخیز حسرتت را آذین کن

بیآویز بر اندوه شب های زمستانم

 

دیدی چه باران وحشتناکی ست از کینه ی اساطیری این قوم

چترت را حائل کن

                 من در پالتوات می گنجم

فریاد بزن

            حالا فریاد می زنیم .

 

 

                                                  بهروز عرب زاده

                                                      ب وفا

/ 0 نظر / 14 بازدید