نه معلوم ونه در من نابلد از کتاب بوس واره های لبانت

 

 

نه معلوم و نه در من نابلد

 

در حدود مشخص حافظه ای

از حریم خاطرات نرمین واپسین های گذشته

سر بر آورده از روزهای لذت دوستت دارم

نشسته در پرده ی حریر حرارت جوانی بر باد رفته

ماجرای نخستین زیستنی

         همانند شروع آفرینش متکثر

چقدر

    در تو انعکاس وازه ی مجهول است

و زیاد

     نه معلوم و نه در من نابلد

همین که در درون حافظه به شکل تجسم اسطوره آفتابیسـت

  چقدر  و زیاد

یعنی تو 

          و تو انعکاس زیستنی در تکثر

 و من

         مجهول در واپسین های گذشته

و نابلد

         در نیامده های بی حضور تو

و این بیماری < پنیک >

یعنی نیامدن های پی در پی تو

و اضظراب های منظم من

از لرزش انگشتان و تپش های بریده ی در گلو

دارم تقاص

                چقدر

                       زیاد

                            زیستن در تکثر تو را می کشم

ای نیامده در روز

                     پنجه در گلوی خواب

من از گروه نامتجانس معرکه ام

جمع اضداد در اتفاق طبیعی یک رویداد هم کیش

معلق یک باور نخست

سرگردان در فضای لایتناهی آشفته گی

همچو رمه ای مانده به جا

در صحرای دور از خانه

یا مثال تندیسی سوار بر اسب

              ساکن و هماره میل به تاخت

حالا چه فرق می کند ؟

            پریش کتابتت باشم

                         یا مثل روزهای کوچک دستهایم

تندیسی در حجم ارتفاع تو

 

این روزها که در هاله ی رسالت چهل

به آیه ای از معمای تو مانندم

  

          دیدی

من شاهکار آفرینش توئم

 

 

                         بهروز  عرب زاده

                             ب . وفا

/ 0 نظر / 4 بازدید