در سوگ آن عزيز رفته

 

 

 

 

                      به حسین پناهی

 

 

خودش چیزی بود

                      از نصف النهار پریده ی آسمان شهر

وبال گردن دستهای خواستن نوشته

مرکب ساده ی گوشه نشین

با آن ناتوانی سرنوشت مرکب

و ملاحت پریش

به یمن فلسفه ی ساده ی زیستن

پرنده ای مهاجر

                   دز آلوده

زاغه نشین دامن پر چین دخترکان پایتخت

 

همیشه کوله دار لطافت لذت بود

با آن صمیمیت کودکانه ی حاصل یک

و هزاران صفر که می شد به افتخارش چید

 

خودش عبارت ساده ی اقاقیها بود

در مدار پریشانی سیمای چنگک و چنگوله

در روزهای وخامت

                         حرف

                               نان

                                    آزادی

شکسته ای آویخته از گردن سرنوشت

 

به فرض نشانه بود

در سرزمین آیه های دروغ و خدایان سیاه و سفید

و عروسکان بی همه چیز

 

کولی زاده ی پریوش

با چند نوشته و چندان نانوشته

هنوز گوئی

بازیگر سریال رفاقت کوجه هاست

در حوالی ساعت خانه ایمان

 

 

                                          بهروز  عرب زاده

                                             ب . وفا  

/ 0 نظر / 3 بازدید